Het startte met een test van King. Vorige week vroeg hij aan zijn followers:

@Kingyiu “If you read this & reply within the next 24 hours I’ll count you in as an active twitter reader. With 414 followers I wonder what % it is :)”

Hij kreeg 5 reacties. De test maakte mij nieuwsgierig. Hoe zou dit uitpakken bij mijn (2917) followers? Bovendien schreeuwde de Twitter-envangelist in mij: King! Twitter werkt wel, maar het ligt er maar net aan wat je erin stopt! ;-)

Enfin. Geheel wetenschappelijk onverantwoord, gooide ik op vrijdagavond 17-02 om 20:50  dezelfde vraag mijn tijdlijn in. 

Het resultaat:

Totaal: 180 replies (6 % van followers)
1e uur: 100 replies
2e uur: 48 replies
3e uur: 14 replies
Later <24 uur: 18 replies

Ik werd 4 keer geretweet en kreeg 1 reactie per DM en er waren 2 mensen die mij gingen volgen n.a.v. deze tweets.

Mijn Klout-score (…) steeg van 61.51 naar 61.73

Natuurlijk is deze test geenszins waterdicht. Vrijdagavond is ‘primetime’ op twitter. Ik postte een aantal tussenstanden die mensen triggerden alsnog te reageren en werd een aantal maal geretweet. Toch geeft het mijzelf wel weer even houvast hoe actief mijn tweets worden gevolgd, door wie en hoe ‘loyaal’ mijn volgers zijn.

Nog een paar dingen die mij opvielen:

- Mijn tweets zijn pak ‘m beet 2 uur houdbaar

- Opvallend veel reacties kwamen van mensen die mij écht kennen: 32 (oud) collega’s, 10 IRL vrienden en kennissen, 1 familielid, 1x mijn moeder en 1x mijn vader. 

- De helft van de mensen die ik in het écht ken, is zelf niet extreem actief op Twitter. In een aantal gevallen was ik me er niet eens bewust van dat deze mensen mijn tweets volgen.

- 20 van alle replies kwamen van ‘tweeps’, mensen die ik via Twitter al jaren ken en ook regelmatig IRL tegenkom

Kortom: mooi om een keer uitgeprobeerd te hebben en leuk om binnenkort op Facebook een vergelijkend warenonderzoek te doen!

-Case closed- :-)

Hoe is die uitspraak ook alweer? Het kan dooien en het kan vriezen? Net nu Nederland eindelijk van de vrieskou geniet / gruwelt* (*doorhalen wat niet van toepassing is) vriest het in mijn zzp-praktijkje ook hartgrondig. Dat wil zeggen: ik ben druk. Erg druk. De afgelopen weken was ik o.a. bezig met:

- Het opstarten van een nieuwe opdracht als online / social media marketeer voor de NOS

- Het maken en uitvoeren van social media plannen voor Cora Kemperman

- Het opstarten van een nieuwe opdracht als conversation manager bij IN10 

- Diverse sparsessies over digitale strategie met diverse uitgevers van Ambo | Anthos

- Een researchklus naar succesvolle internationale online ‘Lovemarks’ voor vrouwen

- Het halen van mijn deadlines voor tijdschrift Zin

- Een social media advies aan stichting KOH vanuit mijn rol in de oudercommissie van het kdv van Stella. 

Daarnaast richtte ik samen met @abduladvany nog even bij wijze van serieus uitgevallen grap een Freelance collega netwerk op Facebook op. Dat laatste kostte overigens nauwelijks tijd, dus is in dit rijtje misschien niet helemaal op zijn plaats, maar des te trotser ben ik op het onverwachte resultaat nu, na 3 dagen, met al ruim 130 leden en diverse initiatieven die er voorzichtig uit opbloeien. 

Social Moedia
Voor het eerst sinds 2007 merkte ik dat ik mede door alle drukte behoorlijk social moedeloos raakte. Afgelopen weken heb ik -voor mijn doen- nauwelijks getwitterd. Mijn focus verschuifde zich als vanzelf iets meer naar Facebook (want daar zitten mijn IRL vrienden) en Pinterest (want plaatjes sparen werkt verslavend). En lang niet alleen omdat mijn ‘fysieke’ aanwezigheid werktechnisch op andere platformen gewenst was.

Om heel eerlijk te zijn: ik ben de social incrowd van Twitter een beetje moe. Die paar keer dat ik er wel voor ging zitten viel ik met mijn neus in geharrewar rond #echick. Zag ik 15 keer dezelfde ‘marketingblog’-linkjes voorbij komen. En zag ik vooral heel veel tweeps zichzelf hard op de borst kloppen. Ik moest dan ook hartgrondig knikken toen ik vanavond tegen de blogpost -en vooral de visual- van logic & emotion aanliep. Hoeveel van jullie durft zich op te geven voor een #eJerk verkiezing?

Maar het punt dat ik met deze blogpost eigenlijk vooral wil maken. Alle #echick, twitteraarvanhetjaar en social-media-goeroe-van-de-eeuw awards ten spijt: het leven van een online strateeg bestaat uit meer dan het eigen personal brand. En op het moment dat er met hart en ziel hard gewerkt wordt is er veel minder tijd om óók hard te borstkloppen. Wat indirect misschien ook iets zegt over de borstkloppers van socialmedia.nl’s die het lukt om 50+ tweets per dag te tikken ;-). Laten we onszelf en elkaar als ‘merk’ dan ook vooral niet al te serieus nemen. En ons werk des te meer. Dan komen we tenminste ergens. 

Het is zo langzamerhand een beetje een tweekamp aan het worden: de social media puristen versus de kloutzakken. Ik lees de laatste tijd steeds meer commentaar van dierbare tweeps die het belachelijk vinden om tweets te timen. Maar aan de andere kant: tijdens je vakantie zet je toch ook je out-of-office aan?

Ben je een social media purist?
Dan ben je tégen het automatiseren van handelingen. Tweets behoren persoonlijk (en real time) te zijn. Auto-DM, Auto-follow of het plannen van tweets zijn uit de boze. Social media gaat om jezelf zijn, het hier en het nu. Aan elkaar knopen van services? Liever niet. En als wel dan behoor je er op zijn minst een nuttige toevoeging (comment, opinie, reactie, update) bij te plaatsen.

Ben je een kloutzak?
Dan automatiseer je ongetwijfeld alles wat mogelijk is. Het gaat je maar om één ding: de cijfers. In zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk followers, mentions, retweets halen. Je auto-followed iedereen die gebruik maakt van bepaalde trefwoorden of hashtags. Je timed tweets. Bedankt automatisch voor iedere retweet. Auto-replied op retweets en mentions. En  je knoopt zoveel mogelijk services aan elkaar met als ultiem doel: een zo hoog mogelijke kloutscore.

#Kuch.
U begrijpt, dit hierboven is een ernstig gechargeerde weergave van de werkelijkheid. Tot enige tijd geleden behoorde ik radicaal bij Kamp A. Ik haat kloutzakken en was inderdaad van mening dat alle social media updates op menselijke handelingen moeten zijn gebaseerd. Want ja, hoe sociaal is het om te automatiseren?

Thomas Marzano
Tot ik een tijdje geleden deze presentatie van Thomas Marzano zag. Heel in het kort: Thomas startte eind 2010 met het bouwen aan zijn online aanwezigheid. In een jaar tijd twitterde hij zich de hoogte in door slim gebruik te maken van een combinatie van persoonlijkheid en tools. In de presentatie zie je hoe hij dat deed en wat het hem opleverde. Nu is Thomas zijn manier zeker niet míjn manier. Het was voor hem in de eerste plaats dan ook een experiment en op een paar punten verschillen we flink van insteek waar het gaat om * persoonlijk * sociaal media gebruik:

- Doel van Thomas is het bouwen van een zo groot mogelijk netwerk en het (daardoor) behalen van een soort sterrenstatus.

- Mijn persoonlijke doel is het onderhouden van het (kwalitatieve) netwerk dat ik de afgelopen vijf jaar heb opgebouwd, dat hoeft voor mij niet per se te groeien, wetende dat hoe groter je netwerk, hoe moeilijk dat bij te houden is. 

Het verschil tussen ons is dus (zo ongeveer) kwaliteit versus kwantiteit (niet helemaal, want wie Thomas volgt op Twitter weet dat het bij hem ook niet alléén maar om kwantiteiten gaat, maar dat even terzijde). 

ADHD
Daarentegen liep ik de laatste tijd wel steeds vaker op tegen een aantal praktische ‘problemen’. De hoeveelheid te onderhouden netwerken maakte me onrustig. Ik merkte dat ik sterk de behoefte had aan versimpeling en het afbakenen van de momenten dat ik met (mijn persoonlijke) sociale media bezig ben. Gevolg hiervan is dat mijn twitterstream een soort kabbelend beekje werd dat eens in de paar dagen overstroomde van de hyperactiviteit wanneer ik bijvoorbeeld actief mijn RSS-feeds bijlas. Nieuwe volgers had ik al maanden niet bijgewerkt en wanneer ik opzoek was naar een link of artikel dat ik zelf ‘had bewaard’, moest ik bij wijze van spreken tig netwerken af om na te gaan waar ik het ook weer had aangeraden. Tenslotte werd ik ontvolgd door een tweep die ik graag lees ‘omdat ik nooit terugreageer’. Dat was zo’n beetje de druppel. Ik had behoefte aan herordening.

Herstructurering
Na een paar weken puzzelen denk ik nu de juiste volgorde van tools te hebben gevonden. Ik merk dat ik het overzicht terug heb en weer oprecht lol heb in het gebruik van mijn persoonlijke social media. 

Sociale netwerken:
De belangrijkste netwerken die ik héél regelmatig gebruik zijn: 
Twitter, Facebook, Pinboard, Instagram, Flickr, Foursquare, Pinterest & LinkedIn. Ter inspiratie en speciaal voor alle puristen onder ons ;-) een uiteenzetting van de tools die ik nu gebruik.

1. Google Reader
RSS-feeds lezen in Google Reader doe ik al jaren op dezelfde manier. Alle abonnementen op mijn favoriete websites (zo’n 300) komen daar binnen. Mijn reader heb ik ingedeeld in mappen. De belangrijkste map (dagelinks) lees ik -inderdaad- dagelijks. Daar komen o.a. Nu.nl en Mashable.com binnen, maar ook de persoonlijke blogs van een aantal goede vrienden. De overige mappen staan ingedeeld op basis van onderwerp: Fashion, Media, Magazines, Marketing, Nieuws, Muziek, Technologie, Inspiratie, Kids en Vacatures. Ten slotte staan er een aantal ‘monitoring’ mappen in van opdrachtgevers. 

2. Hootsuite 
Ook hootsuite (pro, $5,99/ maand ) gebruik ik al jaren. Het is het kloppend hart van al mijn social media activiteiten en staat vaak de hele dag open.  Ik maak zeer actief gebruik van Twitter lists die ik in hootsuite in aparte kolommen laat binnenlopen.
Zo bestaat mijn basistabblad uit:
Timeline - mentions - dm’s - Friends - Family - Tweeps - (oud-) collega’s

Verder heb ik o.a. tabbladen aangemaakt met daarin mijn outbox (sent tweets, DM’s, RT’S) en opnieuw een tabblad per opdrachtgever t.b.v. monitoring. 

3. Pinboard
Sinds 2004 was ik een hartstochtelijke gebruiker van Delicious. Interessante artikelen, toffe websites, plekken die ik ooit nog wil zien, wannahaves, filmpjes, door ze te bewaren in Delicious voegde ik ze toe aan ‘mijn archief’. Helaas was ik al een tijdje niet meer zo tevreden. Sinds een vernieuwing vorig jaar was het minder makkelijk geworden bewaarde items terug te vinden. Op aanraden van vriend @Nouwen stapte ik daarom over op Pinboard. Een service die precies doet wat ik wil: links verzamelen en doorzoekbaar maken. Tegen betaling (eenmalig $9,99), dat wel. Bijkomend voordeel: Pinboard biedt tevens een Read it later-functionaliteit. 

4. If This Then That 
Voor mij de nieuwkomer van 2011. Met #ifttt kun je op een extreem makkelijke manier netwerken en handelingen aan elkaar knopen. Ik heb verschillende tasks aangemaakt:

- Alle foto’s die ik post met Instagram worden automatisch opgeslagen in mijn Dropbox

- Al jullie tweets die ik favorite worden als ‘read later’ opgeslagen in mijn Pinboard

- Tweets die ik voorzie van de hashtags #fb of #li worden zonder die hashtag doorgeplaatst

- Alle artikelen die in Google Reader van een ster voorzie worden als ‘read later’ opgeslagen in mijn Pinboard

- Alle links die ik tweet worden automatisch bewaard als openbare #linktip in Pinboard

5. Buffer
Andere mensen lezen de krant, ik mijn RSS feeds. Vaak kom ik dan dingen tegen die ook voor mijn tweeps interessant zijn. Gevolg was dat je voorheen op zondagavond in één keer een hele bups linkjes kon verwachten. Waarna het weer een dag of twee heel stil werd tot ik opnieuw de tijd had om er echt voor te gaan zitten. Dat heb ik opgelost door linktips over de dag te verspreiden met behulp van Bufferapp. Voorzien van eigen commentaar, dat natuurlijk wel. Aan de hoeveelheid retweets en replies zie ik terug dat jullie dit op prijs stellen. Mooi ook dat je de statistieken daarvan via Buffer kunt bijhouden.

6. Tweepdash
Dagelijks verwelkom (en verlies) ik volgers op Twitter. Om een gevoel te krijgen bij wie ik kwijtraak gebruik ik Twunfollow.com. Daar ben ik ooit mee begonnen toen tweeps elkaar door een twitterbug soms kwijtraakten. En nu kan ik niet meer zonder. De unfollows komen via mijn Google Reader. Eens in de zoveel tijd gebruik ik Tweepdash om na te lopen wie ik zelf volg. Het liefst volg ik mensen waar ik een tweezijdige relatie mee heb (het is me al eens gebeurd dat ik bij een Twitterfeestje met iemand in gesprek raakte die mij helemaal niet bleek te kennen: gênant!). Het is echter onmogelijk om iedereen terug te volgen, die selectie doe ik dan ook op basis van persoonlijkheid (merken komen bij mij alleen in lists) en bio. Dit laatste doe ik met de tool Tweepdash. 

Hoe ga jij met je persoonlijke sociale media om? Meer tips? Welkom! 

Vorige week was het een jaar geleden dat ik in het diepe sprong en @SanneW registreerde bij de kamer van koophandel. Tijd voor een terugblik, hoe is dat eerste jaar bevallen?

Opdrachttechnisch gezien, heb ik niet te klagen gehad. Ik draaide mooie interim klussen bij Layar, Margriet en Libelle. Deed kleinere -maar zeker niet minder leuke klussen- voor o.a Ambo | Anthos, Pelican Hearst en Roamler. Gaf veel workshops en presentaties bij o.a. Sanoma, Weekbladpers en Bladwijzer. Schreef columns en artikelen over social media en leverde pasgeleden mijn eerste digipagina in bij tijdschrift Zin.

Het afgelopen jaar heb ik bovendien mijzelf beter leren kennen dan alle 10 ervaringsjaren daarvoor. Ik kreeg mijn eerste teleurstellingen en afwijzingen te verwerken. Dat deed meer *au* dan ik had verwacht. Maar ik leerde ook dat het erbij hoort. Ik heb leren dealen met de ‘onzekerheid’ tussen twee opdrachten en vind die vrijheid nu eigenlijk leuker dan ik had verwacht.

Freelancen is een beetje als naar een pretpark gaan. Je verheugt je op de achtbaan. Tijdens de rit zijn de pieken hoger en de valpartijen dieper dan je gedacht had. Maar als je eenmaal weer aan de kant staat is de adrenaline kick enorm. Even wachten tot de misselijkheid gezakt is en hup: weer gaan met die banaan.

Tot nu toe bevond ik me dan ook in een luxepositie en gleed ik als vanzelf van het één in het ander. Zo heb ik ook gemerkt hoe sterk mijn netwerk is.

De laatste weken waren even ingewikkeld. Wegens persoonlijke omstandigheden heb ik de plannen met Mobylizr even in de ijskast moeten zetten. Balen, maar helaas heb je het in het leven niet altijd voor het uitzoeken. Het opstarten van een eigen bureau vergt +100% inzet en evenveel werkuren in de week. Qua timing valt dat niet goed samen met een aantal persoonlijke aspecten in mijn leven. Werk en privé moeten wel te combineren zijn. Als ZZP’er combineert dat nu goed. Gelukkig liggen de plannen slechts beperkt in de ijskast en blijft mijn samenwerking met @Markies intact, zij het in een iets andere vorm. 

Om die reden ben ik dan ook bezig met het betrekken van een eigen kantoortje in het oude belastingkantoor in Haarlem.

Goed, genoeg over mij. Na een jaar als ZZP’er is het ook wel tijd voor een stukje advies. Daarom van mij zes tips voor iedere beginnende (of aankomende) zelfstandige. Doe er je voordeel mee!

1. Kies je tarief
Het is misschien wel het moeilijkste aan voor jezelf beginnen. Weten wat je ervoor kunt vragen. Bereken om te beginnen eerst uit hoeveel je nodig hebt. Daarvoor zijn online verschillende tools te vinden. Bijvoorbeeld deze op zzptarief.nl.

Daarnaast klinkt het misschien onhollands: maar durf te vragen aan bekende freelancers in jouw vakgebied met een vergelijkbare staat van dienst. De meesten vinden het helemaal niet erg om dit met je te delen. Maak in ruil een (geanonimiseerd) overzicht en stuur dit rond onder de ondervraagden. 

Bepaal vervolgens je basistarief en bedenk ook alvast onder welke omstandigheden met hoeveel procent je je tarief kunt laten zakken. Bijvoorbeeld bij langere opdrachten die fulltime duren.

2. Zoek een accountant en zet samen een basisadministratie op

Sommige accountants werken met digitale administratietools, anderen hebben liever ‘gewoon’ een stapel bonnen, of een overzicht per mail. Hoe dan ook: hou zelf óók een basisadministratie bij van je uitgaven, inkomsten, offertes en facturen. Vergeet niet je uren te noteren en eventueel de gemaakte kilometers. Maar ook hierbij hoef jezelf het wiel niet uit te vinden en is het helemaal niet gek om bevriende zzp’ers om voorbeelden te vragen. Oh ja, wat een accountant kost? Reken op zo’n €500 - €1000 per jaar. Afhankelijk van wat je zelf kunt en wat je aan hem overlaat natuurlijk. 

3. Alleen werken is eenzaam
Of je nu interim klussen doet of vanaf huis (of kantoor) een dienst of een product levert, alleen werken is eenzaam. Maar dat je geen echte collega’s hebt, wil natuurlijk niet zeggen dat je deze niet kunt imiteren. Zo houden een bevriende journaliste en ik op zeer regelmatige basis ‘skypekantoor’, wat inhoudt dat we allebei thuis aan het werk zijn, Skype open hebben staan en tegen elkaar aanzeuren over het weer, of het laatste bericht op Nu.nl. We eten samen broodjes en drinken gezamenlijk koffie. 

4. Gebruik de kracht van je netwerk
Alle klussen die ik het afgelopen jaar gedaan heb, kwamen uiteindelijk vanuit ‘het netwerk’, bij mij terecht. Daarbij kwam mijn zorgvuldig via Twitter opgebouwde netwerk natuurlijk van pas, maar juist ook alle personen waar ik in het verleden al mee werkte hebben een belangrijke rol gespeeld. Mijn belangrijkste tip op dit gebied: houd het persoonlijk. Zo bezocht ik nauwelijks netwerkborrels, verstuurde géén enkele bulkmail en dronk ik ook geen 101 keer koffie met mensen die ik eigenlijk (nog) niet kende. Wel was ik open en eerlijk tegen mensen die ik vertrouwde en stuurde ik (persoonlijke!) mails en reacties rond. Ik ben altijd erg secuur geweest in het bijhouden van mijn LinkedIn netwerk. Daar pluk ik nu de vruchten van. En hetzelfde geldt voor mijn eerlijkheid op Twitter, ook op de dagen dat het even tegenzit.

5. Vraag om recommendations
Evengoed misschien niet heel Hollands, maar er is niks mis mee om een tevreden klant actief om een recommendation of referentie te vragen. Nee heb je, ja kun je krijgen. Wees zelf evengoed loyaal in het weggeven van recommendations aan jouw leveranciers. Maar denk erom: dit is géén ruilhandel!

6. Vertrouw op één: je boerenverstand en twee: je intuïtie
Zeker als je vrouw bent. Niet altijd makkelijk. We zijn allemaal onzekere dodo’s. Zelfs de meest krachtige powervrouw heeft ergens een onzekere kern verstopt onder haar laag foundation. Er is één persoon die je het allerbeste kunt vertrouwen en dat ben jezelf. Durf daarop te rekenen. Ook als het even moeilijk is. En hoezo proberen we allemaal die onzekerheden zo angstvallig te verstoppen? Door het tonen van je mindere kanten worden we toch alleen maar een sympathieker, betrouwbaarder en eerlijker persoon?

Welke tips missen nog? Zijn er tips die jullie mij voor het tweede jaar mee willen geven?